خداوند سبحان در قرآن کریم به یکی از موضوعاتی که پرداخته «دعا» است . در سوره بقره آیه 186 چنین می فرماید : «وَ إِذا سَأُلَکَ عِبادِي عَنِّي فَّإِنِّي قَریبُ أُجیبُ دَعوَةَ الدّاعِ إِذا دَعانِ فَلیَستَجِیبُوا لِي وَ لیُؤمِنُو بِي لَعَلَّهُم یَرشُدُونَ»

«و هرگاه بندگان من ، از تو درباره ی من پرسیدند (بگو) من نزدیکم ، و دعای دعا کننده را – به هنگامی که مرا بخواند – اجابت می کنم ، پس آنان باید فرمان مرا گردن نهند و به من ایمان آورند ، باشد که در صلاح را بیابند .»

در این آیه شریفه هفت مرتبه خداوند به ذات اقدس اشاره فرمود (من) در مقابل نیز هفت مرتبه بندگان را ، که این منتهای قرب و ارتباط میان خداوند و بندگان را می رساند .

و در جای دیگر می فرماید : «قُل مَن یُنَجِّیَکُم مِن ظُلُماتِ البَرِّ وَ البَحرِ تَدعُونَهُ تَضَرُّعاً وَ خَفیَةً لَئِن أَنجانا مِن هذِهِ لَنَکُونَنَّ مِنَ الشّاکِرینَ قُلِ اللهُ یُنَجِّیکُم مِنها وَ مِن کُلِّ کَربٍ ثُمَّ أنتُم تُشرِکُونَ . [1]»

«بگو چه کسی شما را از تاریکی های خشکی و دریا نجات می دهد؟ در حالی که او  را آشکار و پنهان می خوانید که اگر ما را از این (مهلکه) نجات داد البته از سپاسگزاران خواهیم بود بگو : خداست که شما را از آن تاریکی ها و از هر اندوهی می رهاند باز شما شرک می ورزید . »

و در جای دیگر می فرماید : «اَمَّن یُجیبُ المُضطَرَّ اِذا دُعاهُ وَ یَکشِفَ السُّوءَ .[2]»

«آیا کسی هست که دعای مضطرّ را جواب دهد وقتی که او را بخواند و گرفتاری و بدی را از وی برطرف سازد .»