• توسط: aftab در تاریخ : چهارشنبه 30 آذر 1390 | 0 دیدگاه
  • بازدید: 1296 بازدید

علی ﴿ع﴾ فرمود : رسول خدا ﴿ص﴾ فرمودند : خداوند به من فرمود : و براستی ترا سبع المثانی و قرآن عظیم دادیم . خداوند بر من به فاتحة الکتاب جِدّاً منّت نهاد و آن را برابر قرآن قرار داد و همانا فاتحة الکتاب شریف ترین چیز است در گنج های عرش و همانا خدای تعالی محمد ﴿ص﴾ را مخصوص نمود و به آن شرف داد و در آن کسی را از انبیا شریک نکرد جز سلیمان بن داود که به او بسم الله الرحمن الرحیم عطا شد آیا نمی بینی آن را از بلقیس حکایت می کند هنگامی که گفت :  به سویم کتاب کریم افتاد آن از سلیمان است و آن حق است بسم الله الرحمن الرحیم . آگاه باشید هر کس حمد را بخواند و به موالات محمد و آلش معتقد باشد و به امر قرآن فرمان برد و به ظاهر آن مومن و باطن آن را تصدیق کند خداوند به او می بخشد به هر حرفی از آن حسنه هر یک از آنها برای او برتر است از دنیا با آنچه در آن است از اصناف اموال آن و خوبی های آن و کسی که گوش به قاری آن دهد  برایش ثلث قرائت کننده باشد . 1

ابوذرانه پرسید : یا رسول الله ! انبیاء چند نفرند؟ فرمود 124 هزار . گفتم : مرسل از آنها چند نفذند ؟ فرمود : 313 نفر ، گفتم : خدا چند کتاب نازل کرد ؟ فرمود : 74 کتاب . بر آدم ده صحف ، بر شیث پنجاه صحیفه و او اول کسی بود که به قلم نوشت ، بر ابراهیم ده صحف و تورات و انجیل و زبور و فرقان. در خبر آمده هر کس فاتحة الکتاب را بخواند گویا تمام کتابی که از آسمان آمده خوانده و هر که معنای آن را بداند گویا معنای تمام آنها را دانسته . حضرت علی ﴿ع﴾ فرمود: اگر معانی فاتحة الکتاب را می نوشتم 70 بارِ شتر می شد . 2

و نیز امیر المومنین ﴿ع﴾ فرمود : از رسول خدا ﴿ص﴾ شنیدم که می فرمود : خداوند فرمود فاتحة الکتاب را بین خود و بین بنده ام قسمت کرده ام نصف آن برای من و نصف دیگر برای بنده ام باشد آن چه در خواست کند زمانی که بنده گوید : «بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ» خداوند می فرماید : بنده ام به نام من آغاز کرد بر من حق است که برای او امور او را به اتمام رساندم و حالاتش را مبارک کنم . زمانی که بگوید «الحمد الله رب العالمین» خداوند تعالی فرماید : بنده ام مرا سپاس گذارد و دانست نعمتی که دارد از نزد من است و بلاهایی که از او دفع کردم به زیادی نعمت من است شما را گواه می گیرم که من برایش با نعمت آخرت را اضافه می کنم چنان چه بلاهای دنیا را از او دفع کردم و زمانی که گفت : «الرحمن الرحیم» خداوند گوید : برای من گواهی داد که من رحمان و رحیمم شما را گواه می گیرم که از نعمتم بهره او را زیاد کنم و از عطایم بهره او را فراوان نمایم. زمانی که بگوید : «مالک یوم الدین» خدای متعال فرماید : شاهد باشید همان طور که او اعتراف کرد من پادشاه روز جزایم روز شمار حساب او را آسان کنم و حسناتش را سنگین نمایم و از بدی های او بگذرم . و زمانی که گوید : «ایاک نعبد» خداوند فرماید : بنده ام راست گفت مرا می پرستد شاهد باشید او را بر عبادتش پاداشی دهم که هر مخالف او در عبادت برای من به او غبطه برد . زمانی که گوید «ایاک نستعین» خداوندگوید : از من کمک خواست و به سوی من پناه آورد شاهد باشید او را بر امرش یاری کنم و در سختی هایش به فریادش رسم و دست او را در گرفتاری هایش بگیرم . زمانی که گوید «اهدنا الصراط المستقیم» تا آخر سوره خداوند گوید : این برای بنده من است و برای بنده ام باشد آن چه خواهد در حقیقت برای او مستجاب کردم و به بخشم آن چه آرزو دارد و از آن چه ترسد ایمن کنم .3



1  - ختوم و اذکار ، ج 1 ، ص 116

2  - همان

3  -  همان ،ج 1 ، ص 117